Browsing Category : Starzy bogowie

Egipski bóg stwórca cz.2


Atum, stary egipski bóg stwórca, czczony w Heliopolis, dokonał aktu stworzenia przez pewne działanie.
W Memfis, czczono boga stwórce pod imieniem Ptah.
Przedstawiano go jako człowieka, czy raczej mumię łysego mężczyzny w czapce przypominającej czepek pływacki, z doczepioną faraońską bródką, owiniętego całunem.

 

Egipski bóg stwórca z Memfis -  Ptah. Źródło

Egipski bóg stwórca z Memfis – Ptah.
Źródło

 

W dłoniach trzymał laskę. Składa się ona z trzech ważnych dla starożytnego Egipcjanina symboli.
Były to:

Egipski bóg stwórca cz.1


Egipt stworzył bóg, chociaż istniało kilka historii, opisujących ten akt stworzenia.
Ba, w każdej z nich egipski bóg stwórca ma inne imię.

Kraj faraonów, to takie dziwne miejsce, w którym ludzie czcili wielu bogów, choć właściwie nie byli politeistami.
Nie mieli jednorodnej mitologii, świętej księgi, porządkujących wiarę, jedynie słusznych dogmatów.
Religia starożytnych Egipcjan powstawała i rozwijała się w kilku centrach. Były to idąc od północy Heliopolis, Memfis, Hermopolis, a później dołączyły do nich Teby i kilka mniejszych.

 

Główne egipskie centra religijne

Główne egipskie centra religijne

 

Jak Egipcjanie czcili Księżyc.


Dzisiaj coś o egipskim bóg Księżyca.
Temat wywołał komentarz pod artykułem o synodzie laodyceiskim.
Zacytuje go (pisownia oryginalna):
„jest pewna koncepcja skąd allelujah , hallelujah w biblii i jest to okrzyk wojenny w j. greckim elleleu oznaczający ,,niech żyje” , ktoś to podobieństwo wykorzystał do wprowadzenia kultu Jah, Yah , boga księżyca i tyle”
Jest jeszcze link do filmiku mającego zdemaskować ten spisek z egipskim bogiem księżyca o imieniu Jah w roli głównej.

 

luna

Wakacje więc swoisty sezon na teorie spiskowe.

Królowa Nieba – bogini wszech czasów cz1


Królowa Nieba, była nazywana przez Sumerów Inanną.
Jest jednak bardziej znana pod swoim akadyjskim imieniem Isztar .
Była córką Anu, Boga Nieba, boga i ojca reszty bogów jakich ziemia , niebo i podziemny świat nosiły.
Jej świątynia w Uruk nazywa się Eanna. Nie wiadomo dokładnie kiedy zaczęto czcić w tym mieście Inannę.
Na pewno przed  III tyś.
Wizerunki, które dzisiaj identyfikuje się jako boginie nieba, miłości, wcześniejsze niż znany nam kult Inanny, oraz te mu współczesne to naga kobieta podtrzymująca piersi rękoma.
Takie figurki znaleziono między innymi niedaleko Wzgórza Świątynnego w Jerozolimie.

 

 

Znamy  je z wielu wykopalisk, ale datowanych o  tysiąclecia wcześniej.

Bogowie Uruk: An, ojciec bogów.


Miasto Gilgamesza i Nemroda, czciło bóstwa nieba.
Jego pana o imieniu An i królową, nazywaną przez Sumerów Inanna.
Znacie ją pewnie pod imieniem Isztar, bo tak nazywali ją Akadyjczycy.
To kolejny lud, który po Sumerach przejął  władzę,  nad  miastami Mezopotamii.
Przejęli od Sumerów wierzenia, sposób kultu i świątynie. Nadali bogom imiona w swoim języku, ale to nic nadzwyczajnego.
Imiona ludzi, bogów, miejsc, przybierają formy przyjazne językowi osoby je wymawiającej.

Oglądaliście „Jak rozpętałem drugą wojnę światową”?
Jest tam taka scena:

 

Gilgamesz, sumeryjski król, bohater. Czy to aby nie biblijny Nimrod?


Gligamesz, to chyba najbardziej rozpoznawalna postać, ze świata starożytnego Sumeru.
W świadomości, nazwę ją popularnej, utarło się przekonanie, że Epos o Gilgameszu mówi o Potopie, więc Gilgamesz żył w czasie, gdy wody zalały świat.
Nic bardziej mylnego.
Znamy go z sumeryjskiej Listy królów, gdzie jest wymieniony jako piąty, popotopowy władca Ungu, miasta znanego nam pod nazwą Uruk, oraz z kilku eposów poświęconych jego wielkim wyczynom.

 

Gilgamesz. Kawał faceta jak widzicie, który lwa taktuje jak kociaka. Źródło

Gilgamesz. Kawał faceta jak widzicie, który lwa taktuje jak kociaka.
Źródło

 

Miał być synem demona/anioła/boga, różnie można to zinterpretować.

Sumeryjska opowieść o Potopie.


Opowieść o Potopie, jest częścią naszej kultury – mogę tak śmiało powiedzieć.
Częścią kultury o tradycji judeochrześcijańskiej – powie ktoś inny, bo najbardziej znana opowieść o Potopie, pochodzi z Biblii.

Jednak, także poza Biblią, tu i tam na świecie, przetrwały opowieści o powodzi, która zniszczyła życie na ziemi.
Biblijna wersja tej historii, przez wieki, uchodziła za oryginalną i najstarszą.
Do niedawna, bo trochę ponad sto lat temu, odkryto teksty sumeryjskie, akadyjskie i babilońskie, mówiące o wodnym kataklizmie, jaki miał spotkać świat.

Od tego czasu, zdania jak to:
„Odkrycie starszych tekstów religijnych Sumerów podważyło oryginalność Biblii, przekazane bowiem w niej podania np. o potopie bez wątpienia zapożyczone zostały z dawniejszych relacji. ” („Historia powszechna. Starożytność” J.Wolski),
zagościły w literaturze naukowej i popularnonaukowej.
Takie twierdzenie, o zapożyczeniu przez redaktorów Biblii, opowieści o Potopie, było tak często powtarzane, że uznano je za prawdziwe.

Świątynia z połowy V tyś. pn.e. znaleziona w Esztaol.


 

Israel Antiquities Authority (IAA) opublikowało wyniki ciekawego odkrycia w pobliżu leżącego w górach Judei miasta Eshtaol. To miasto jest wspomniane w Biblii. Należało do pokolenia Dana.

Pokoleniu potomków Dana według ich rodów przypadł w udziale siódmy los. Granica ich dziedzictwa obejmowała: Sorea, Esztaol, Ir-Szemesz, Szaalbin, Ajjalon, Jitla, Elon, Timnę, Ekron, Elteke, Gibbeton, Baalat. „ Jozuego 19,40-44

To w jego pobliżu miał dorastać i zostać pochowany Samson. Choć przeszedł on do pamięci ludzi jako siłacz był przede wszystkim sędzią Izraela. Takim samym jak Debora czy Samuel.

O Artemidzie Efeskiej, teoriach spiskowych i swastyce.


Wielka Artemida Efeska to synkretyczne bóstwo.

Tę pochodzącą z I w rzymską kopię efeskiej Artemidy zobaczycie w muzeum w Selçuk

Imię i wiele cech dziedziczy po greckiej dziewiczej bogini Artemidzie, opiekunce życia, niosącej światło, pani przyrody. Bogini, której składano krwawe ofiary jak w Arycji, czy choćby w Sparcie, gdzie na posąg bogini tryskała krew chłopców okładanych tak mocno, aż utoczono wystarczającą jej ilość by zadowolić boginię.

Artemis Braschi

Bywało, że oddawano jej cześć otaczając kultem drzewo, pień, czy też kij jak w Cheroneji. Nie byle jaki kij jednak. Ten miał spaść z nieba.
Wdzięczni myśliwi i rolnicy stawiali jej kapliczki w gajach ale również wieszali je na drzewach.

Stara bogini Artemida


Artemida i Apollo według starożytnych byli bliźniakami. Dziećmi Leto i Zeusa urodzonymi na Delos. Tam jak i w Delfach kult rodzeństwa szedł ręka w rękę.  On był bóstwem słonecznym ona lunarnym. Ta para jest różnej płci ale gdy bliżej się im przyjrzeć, to mają ten sam charakter, są jakby dwoma stronami tej samej monety. Bogowie starsi niż Grecy. Byli tu przed nimi. Czciły ich wieki wcześniej ludy, zamieszkujące ziemie zajęte później przez Greków.

Bardzo starej monety, której kolejne pokolenia ludzi nadawały różne imiona.

Więcej nawet bo przydomki jakim te parę nazywano zaczęły funkcjonować jako odrębne boskie byty. Dobrym przykładem jest tu „hekate”, co znaczy „rażąca według upodobania”. Z mitologi znamy boginie o tym imieniu, jest ona często identyfikowana z Artemidą, jakby była wcieleniem części jej osobowości, charakteru, atrybutów.  Gdy bliżej się przyglądniecie mitologiom starożytnym to zaczyna się wyłaniać obraz panteonu z małą liczbą bogów za to z ogromną ilością ich przedstawień, które skupiają się tylko na jednym lub kilku atrybutach bóstwa.

Translate »